Jak dzieci i młodzież postrzegają swoją małą ojczyznę? Co wiedzą o jej historii, tradycjach i wyjątkowych miejscach? Odpowiedzi na te pytania przyniósł konkurs „Babimojszczyzna w oczach dzieci i młodzieży”, zorganizowany przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Babimojskiej we współpracy ze Szkołą Podstawową w Babimoście oraz Zespołami Edukacyjnymi w Nowym Kramsku i Podmoklach Małych.
Celem konkursu było rozbudzanie zainteresowania lokalną historią i kulturą oraz zachęcanie młodych ludzi do odkrywania bogactwa regionu, w którym żyją. Uczestnicy pokazali, że Babimojszczyzna może być inspiracją do twórczego działania, a jej dziedzictwo warto poznawać i pielęgnować.
Rozstrzygnięcie konkursu odbyło się 23 października 2026 roku podczas jubileuszu 60-lecia TMZB. Laureatami zostali:
I. Wiktor Kubicki,
II. Hanna Pawelska i Leon Waligórski,
III. Hubert Antończak, Zuzanna Cicha i Michalina Smolarek.
Wyróżnienie otrzymały Natalia Zmuda i Maria Rychła.
Nagrody ufundowało TMZB i Gmina Babimost. Wszystkim uczestnikom serdecznie gratulujemy, a nauczycielom i opiekunom – Bożenie Wołek, Emilii Owczarek, Monice Antoniuk i Ludmile Popiołek dziękujemy za zaangażowanie. Cieszy nas, że młode pokolenie z zainteresowaniem odkrywa historię swojej małej ojczyzny i staje się jej ambasadorem.
Urządzenia multimedialne w naszej bibliotece pokazują historię i tradycje Babimojszczyzny w nowoczesny sposób. Oto próbka przygotowywana m.in. przez TMZB. Nie jest dostosowane do smartfonów!
Czy ktoś jeszcze pamięta Społeczne Ognisko Muzyczne w Babimoście? Dzięki uprzejmości pana Zdzisława Dobrowolskiego, absolwenta ogniska, publikujemy film z uroczystych obchodów 40-lecia SOM, które odbyły się w 1997 r. Zapraszamy do obejrzenia:)
Książka pod redakcją Eweliny Wozińskiej i Marii Waligóry przybliża bogactwo historii Babimojszczyzny, prezentując wiele jej interesujących wątków i wydarzeń. Publikacja powstała dzięki środkom z Budżetu Obywatelskiego Gminy Babimost oraz wsparciu finansowemu TMZB.
Kliknij okładkę, aby zapoznać się z zawartością książki.
Z okazji 60-lecia TMZB otrzymaliśmy piękne listy gratulacyjne, pełne serdecznych życzeń i słów uznania. To dla nas wyraz życzliwości oraz docenienie pracy na rzecz zachowania historii i dziedzictwa Babimojszczyzny.
Dziękujemy wszystkim, którzy zechcieli podzielić z nami radość tego jubileuszu, przekazali gratulacje i życzenia. Te piękne słowa są dla nas powodem do dumy i motywacją do dalszej pracy na rzecz Babimojszczyzny.
23 października 2026 roku w Gminnym Ośrodku Kultury w Babimoście odbyła się uroczysta gala z okazji 60-lecia Towarzystwa Miłośników Ziemi Babimojskiej. Było to spotkanie osób, którym bliska jest historia i dziedzictwo regionu, pełne wspomnień, podsumowań, muzyki, wzruszeń i planów na przyszłość.
Uroczystość rozpoczął koncert kapeli koźlarskiej ze Szkoły Podstawowej w Nowym Kramsku, prowadzonej przez Jerzego Skrzypczaka. Muzyka regionalna przypomniała o wyjątkowych tradycjach Babimojszczyzny, które wciąż pozostają ważną częścią lokalnej tożsamości.
Następnie prezes TMZB przedstawiła dorobek stowarzyszenia, obejmujący gromadzenie pamiątek, dokumentowanie historii, organizację wystaw, wydawanie publikacji, działalność edukacyjną, troskę o miejsca pamięci oraz prowadzenie strony internetowej babimojszczyzna.pl.
Od sześciu dekad Towarzystwo dba o zachowanie i upowszechnianie dziedzictwa małej ojczyzny.
Ważnym punktem jubileuszu była prezentacja książki „Dziedzictwo Babimojszczyzny. Z pokolenia na pokolenie”, przygotowanej przez stowarzyszenie i wydanej ze środków Babimojskiego Budżetu Obywatelskiego. Autorzy poszczególnych rozdziałów zostali zaproszeni na scenę, gdzie otrzymali kwiaty i gromkie brawa.
O powojennych losach mieszkańców regionu opowiedziała dr Anitta Maksimowicz z Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Jej prelekcja „Przesiedlenia na Ziemi Lubuskiej” przybliżyła trudne doświadczenia ludzi przybywających na te tereny, ich dramaty, tułaczkę, rozstania i próby budowania życia na nowo.
Z kolei uczniowie Szkoły Podstawowej w Babimoście zaprezentowali przedstawienie „Krzysztof Żegocki. Jak narodziła się legenda”, przygotowane pod kierunkiem Wioletty Wernerowskiej i Eweliny Wozińskiej. Młodzi wykonawcy przybliżyli postać związaną z dziejami Babimojszczyzny i burzliwą historią Polski, pokazując, że przeszłość może być inspirującą i pełną emocji opowieścią także dla młodego pokolenia.
Muzycznym dopełnieniem uroczystości było wykonanie przez Jolantę Reimann piosenki „Nocny spacer” – opowieści o mieście, jego atmosferze i uroku odkrywanym podczas nocnej wędrówki.
Jubileusz stał się również okazją do licznych gratulacji, życzeń i podziękowań od zaproszonych gości, którzy docenili wieloletnią działalność Towarzystwa, jego konsekwencję, zaangażowanie i wkład w zachowanie lokalnego dziedzictwa. Nie zabrakło serdecznych spotkań, uśmiechów i wzruszeń. Uroczystość zakończyło wspólne świętowanie przy jubileuszowym torcie.
Sześćdziesiąt lat działalności TMZB to setki spotkań, tysiące wspomnień, fotografie, dokumenty, publikacje i opowieści ocalone od zapomnienia. To także dowód, że przywiązanie do własnego miejsca wyraża się przede wszystkim w codziennej pracy i zaangażowaniu wielu ludzi.
Jubileusz był nie tylko okazją do podsumowania dotychczasowych osiągnięć, lecz także potwierdzeniem, że Babimojszczyzna nadal ma swoich odkrywców, strażników pamięci i opowiadaczy historii. Przed Towarzystwem kolejne pomysły, nowe odkrycia i wyzwania, a dzieje naszej małej ojczyzny wciąż mają wiele do opowiedzenia.
5 września spotkaliśmy się przy hali Olimpia. Czekało na nas popołudnie pełne dobrej atmosfery, rozmów i wspólnej zabawy. W programie znalazły się:
ognisko i kiełbaski
kawa i pyszne ciasto
zabawy i konkurencje sportowe
przede wszystkim – wspólnie spędzony czas!
Serdecznie dziękujemy wszystkim uczestnikom, a w szczególności Ani i Jarosławowi Dolińskim za perfekcyjne przygotowanie konkurencji sportowych oraz twórcom przepysznych ciast i sałatek: Bożenie Kołodziej, Irkowi Plechanowi, Danucie Rychłej, Alinie Kozubal, Marii Janusz, Gabrysi Dullat, Krystynie Rychłej, Joli Korcz, Bożenie Hałuszczak i Grażynie Gaertner. Dziękujemy też członkom zarządu oraz p. Stanisławowi Daszkiewiczowi i Jarosławowi Kolibowskiemu.
Babimojski pułk lotniczy za rok będzie obchodził 70. rocznicę powstania. Jego historia wciąż żyje w pamięci starszych mieszkańców Babimostu, którzy wspominają ludzi, wydarzenia i chwile na zawsze związane z obecnością lotników w naszym mieście.
Udało nam się nakłonić do wspomnień ppłk. pil. Tadeusza Ptaka – jednego z najbardziej doświadczonych i cenionych pilotów naszej jednostki. W jego opowieści znajdziemy nie tylko wspomnienie niezwykłego lotu, ale także emocje, odpowiedzialność i doświadczenie człowieka, dla którego latanie przez wiele lat było częścią życia. Zapraszamy do lektury tej niezwykłej historii.
„Gdyby ktoś zapytał mnie jakie jest moje największe przeżycie zagrażające zdrowiu albo życiu, to nie umiałbym jednoznacznie określić. Takich sytuacji, licząc od dzieciństwa, miałem bardzo wiele. Ponieważ w światku lotniczym znany jest przypadek mojego zdarzenia podczas lotu, jednak często jest on przedstawiany i komentowany w różnych wersjach, zwłaszcza w internecie. Czasami ktoś tam coś wie i dopisuje swoje widzimisię. Lot jak wiele innych. Tym razem na rozpoznanie celów naziemnych w ugrupowaniu pary samolotów. W czasie powrotu po wykonaniu zadania, na około 40 km przed lotniskiem i wysokości 600 m, zgasł silnik. Zaskoczenie. Chociaż piloci są na różne sytuacje w powietrzu przygotowani i wytrenowani. W tym przypadku należy natychmiast zwiększyć wysokość, zmniejszyć prędkość i opuścić samolot. Obowiązkowe katapultowanie się. Nie wolno na samolotach odrzutowych lądować w terenie przygodnym. Natychmiast zwiększyłem wysokość do 900 m i postanowiłem, przy swoim doświadczeniu i wyszkoleniu, uruchomić silnik. Nie udało się. W tej sytuacji – natychmiastowe katapultowanie się. Przyjęcie odpowiedniej pozycji, odbezpieczenie i włączenie. Nastąpił świst i turkot, ale nie było wystrzału katapulty. Osłona kabiny nie została odrzucona i nie odbezpieczyła się katapulta. Zatrzymała się w położeniu półotwartym – przednia obejma stalowa nad głową. W tej sytuacji nie mogłem katapultować się sposobem awaryjnym, przez osłonę kabiny. Podjąłem decyzję o opuszczeniu samolotu przez burtę. Próba nie powiodła się. Za mało miejsca, żeby zmieścić się ze spadochronem. Pozostało tylko lądowanie w terenie ze schowanym podwoziem. W tym rejonie – małe pola poprzecinane rowami i małymi lasami. Wybrałem dwa pola połączone rogami. Nadmiaru prędkości nie mogłem zmniejszyć hamulcami aerodynamicznymi – hydraulika nie działała. Samolot schodząc do lądowania bez wypuszczonego podwozia i klap ma małe opory aerodynamiczne. Jedynym sposobem w tej sytuacji na zmniejszenie prędkości, stosownej do przyziemienia w obranym miejscu, było ścinanie górnych koron drzew. Poderwałem wyżej samolot, żeby zorientować się, gdzie to miejsce przyziemienia. Ułożyło się bardzo dobrze, tyle, że miałem jeszcze trzy drzewa przed sobą i linię energetyczną. Nie mogłem już ich ominąć. Wycelowałem kabinę pomiędzy dwa cieńsze a jedno grubsze. Doszło jeszcze do przecięcia linii. Przyziemiłem tuż za rowem. Hamowanie bardzo duże. Samolot kadłubem rył ziemię, żłobiąc sobą rów. Zatrzymanie nastąpiło około 7 metrów przed lasem. Nigdy nie zapomnę ani odgłosu ścinanych drzew, ani terkotu agregatów po zatrzymaniu się samolotu. I tej ciszy… Szybko opuściłem kabinę. Widząc kolegę krążącego w górze, przebiegłem się wokół samolotu, aby pokazać, że jestem cały i zdrowy. Później kolega pytał, dlaczego biegałem – myślał, że dostałem hopla. Podobno leśniczy nie mógł dojść, jak i po co ktoś pościnał na takiej długości korony sosen. Energetycy musieli widzieć samolot pod lasem na polu, więc mogli od razu skojarzyć, kto im przerwał linię. Komisja badania wypadków lotniczych stwierdziła, że powodem zgaśnięcia silnika było zacięcie tłoczka pompy nurnikowej wysokiego ciśnienia, wtryskującej paliwo do komór spalania – stąd brak możliwości ponownego uruchomienia. Działanie pilota w tej sytuacji – wzorcowe – i służyło w szkoleniu następnych pokoleń, jako przykład działania w skomplikowanej sytuacji. Ta historia mogła mieć zupełnie inny przebieg, gdybym był prowadzącym pary samolotów. Podczas przygotowania do lotów postanowiłem, że to młodszy kolega, podwładny, będzie prowadzącym w celu kontroli jakości wykonywania tego zadania. Nie doszło to do obsługi naziemnej, iż mieliśmy zamienione samoloty. Gdyby ten podwładny leciał na tym swoim pechowym samolocie, zakończenie lotu mogło być inne. Można powiedzieć, że to on miał duże szczęście. Później dalej dużo i chętnie latałem przez lata.”
Ppłk pil. Tadeusz Ptak
Moment odznaczenia przez dowódcę wojsk lotniczych tytułu Zasłużonego Pilota Wojskowego.
Jak co roku podczas sejmiku TMZB podsumowaliśmy naszą działalność i wyznaczyliśmy plany na kolejne miesiące. 12 maja 2026 roku spotkaliśmy się w GOK, aby wspólnie porozmawiać o minionym roku, omówić bieżące działania oraz nakreślić kierunki pracy na przyszłość.
Tegoroczne spotkanie wzbogaciła niezwykle interesująca prelekcja Stanisława Baera poświęcona fascynującej tematyce pszczół oraz tajnikom ich hodowli. Dziękujemy za podzielenie się swoją pasją, doświadczeniem i bogatą wiedzą, która spotkała się z dużym zainteresowaniem uczestników.